GEORGES MOUSTAKI

Urodził się w Aleksandrii w 1934 r. w rodzinie greckiej; ojciec był księgarzem, matka zajmowała się rodziną. Uczęszczał do liceum francuskiego w Aleksandrii aż do matury. Do Paryża przybył w 1951 roku aby kontynuować studia; poświęcił się jednak muzyce, zajmując się jednocześnie obnośną sprzedażą książek i pisaniem tygodniowej kroniki wydarzeń dla dziennika egipskiego wydawanego po francusku.

Był początkowo instrumentalistą, następnie kompozytorem i autorem piosenek, które wykonywali najwięksi i najróżniejsi pieśniarze: Piaf, Reggiani, Barbara, Dalida, Montand, Salvador, aby wymienić tylko niektórych.

Piosenka Le Métèque nagrana w 1969r. przysporzyła mu sławy jako wykonawcy. W tej nowej roli pozwoliło mu to wystąpić w około 50-ciu krajach, w których znany jest jego repertuar i piosenki: od Milorda po Ma Liberté i La Marche de Sacco i Vanzetti, by zacytować tylko niektóre.

Pomiędzy tournées i kolejnymi albumami komponował muzykę do filmu: La Fiancée du pirate, Le Temps de vivre, Mendiants et Orgeuilleux, Le Pistonné, etc., dla teatru: Les Caprices de Marianne, Les Caisses qu'est-ce, Le cadeau, etc., dla telewizji: Côtés à la dérive, Du côté des musiciens etc.

Jest autorem dwóch książek - "Questions à la Chanson" oraz "Les filles de la Mémoire" (do której jego przyjaciel Jorge Amado napisał przedmowę), wystawia od czasu do czasu akwarele inspirowane podróżami, zdarza mu się także być aktorem. Jego ulubionym sportem jest tenis stołowy.

"Zawód - artysta liryczny, narodowość grecka, filozof kawiarniany, dziadek, niedzielny malarz, okazjonalny motocyklista, podróżnik.

Śpiewanie sprawia, że żyję i vice-versa. Przekładam na słowa i muzykę idee, które mam w głowie, rzeczy zobaczone, przeżyte, wymarzone. W zamian dają mi trochę na jedzenie, picie, schronienie i zapewniają komfort. Dają mi również luksus i szacunek.

Kiedy dokonano odkrycia mojej twarzy, mojej śpiewającej twarzy mieszańca, producenci gwiazd i ich wspólnicy z mass-mediów oblizywali sobie obwisłe wargi. To był dopiero przypadek. Pieśniarz z siwą brodą, 35-letni, a już jak z portretu przodka, baryton prawie pozbawiony głosu, "comebacker" z lat 50-tych, który w dodatku z opóźnieniem przeżywał okres bohemy artystycznej i jeździł na motorze.

Pochodząc ze Środkowego Wschodu, chciałem poznać Daleki Wschód . Dzięki śpiewaniu mogłem odbyć podróż do Japonii, dzięki przyjaźniom poznałem południowe Indie. Również i ja poddałem się modzie na podróż do Indii. Niezbyt hippisowska to była podróż, chciałem raczej zamoczyć brodę na plażach Pondichéry, albo pomedytować na grobie Sri Aurobindo.

Ale pozostałością z podróży do Indii było przede wszystkim rozmiłowanie w muzyce orientalnej w ogóle, a w indyjskiej w szczególności. Sitar i Sarod, to indyjscy kuzyni greckiej buzuki i arabskiej lutni. Znalazłem się więc w kraju (muzycznym), gdzie zdobywałem wiedzę i dokonywałem odkryć. Człowiek z basenu Morza Śródziemnego może zresztą czuć się dobrze na wielu kontynentach. Argentyna Łacińska, tam chciałem poznać Piazzolę, ale spotkałem go dopiero później w Brazylii. Brazylia, gdzie miałem nadzieję zbliżyć się do Jobima, z którym w końcu pracowałem w Nowym Jorku. Nowy Jork, gdzie udaje mi się wypełnić publicznością Carnegie Hall, wypełnić moimi braćmi wszystkich ras podczas recitalu, który tam dałem, zmotywowany chęcią zaśpiewania dla kilku przyjaciół, którzy osiedlili się na Manhattanie. Objechałem kulę ziemską dookoła. Ja, którego uważa się za pieśniarza intymnego, zarezerwowanego dla ograniczonego kręgu publiczności, nagle znalazłem się na estradach wielkości Pałacu Sportów, śpiewając moje kameralne piosenki przed tysiącami widzów, którzy czasem nie znali nawet słowa po francusku.

Moja podróż trwa dalej. Co pcha dalej MOUSTAKIEGO? Poczucie, że nie znajdzie równowagi inaczej, jak tylko w ruchu, ucieczce do przodu, aby wymknąć się ciężarowi wieku, rutyny, kariery. Pragnienie słuchania pewnych dźwięków, jedzenia niektórych owoców, kochania niektórych kobiet. Wieczne rozkuwanie łańcuchów, które jest - jak powiedział André Breton - zasadą wolności."

Georges Moustaki