LESZEK DŁUGOSZ
Poeta, kompozytor, pieśniarz. Studiował (1959 –
1965) na Uniwersytecie Jagiellońskim (polonistyka) i w PWST w Krakowie (wydział
aktorski). Działalność artystyczną rozpoczął jako autor i wykonawca w Teatrzyku
Piosenki UJ „Hefajstos”. W 1963 r. został jednym z laureatów II Krakowskiego
Konkursu Piosenki Studenckiej. Od 1964 r. związał się na dłużej z krakowskim
kabaretem „Piwnica pod Baranami”. Jako autor i wykonawca był jednym z bardziej
twórczych i znaczących osobowości tego Zespołu. W 1973 r. zadebiutował jako poeta
tomikiem „Lekcje rytmiki” (Wydawnictwo Literackie). Pod koniec lat siedemdziesiątych
rozpoczął bardziej samodzielną działalność artystyczną: recitale, spotkania
autorskie w całym kraju, programy poetycko-muzyczne prezentowane w radiu i w telewizji. W
1979 r. jako stypendysta rządu francuskiego dłużej przebywał we Francji. Następnie
występował w większości krajów europejskich, w Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych.
Otrzymał nagrodę artystyczną Miasta Krakowa za osiągnięcia w dziedzinie piosenki
poetyckiej.
Leszek Długosz jest autorem programów, recitali, słuchowisk poetyckich, wykonawcą piosenek francuskich, aktorem filmowym (m.in. w „Trzeciej części nocy” i „Na srebrnym globie” A. Żuławskiego), autorem dziesięciu książek poetyckich, z których najważniejsze, to: „Lekcje rytmiki” 1973, „Na własną rękę” 1976, Gościnne pokoje Muzyki” 1992, „Z tego, co jest” (wybór wierszy), „Po głosach, po śladach” 1996, „Piwnica idzie do góry” 2000. Wydał także kilka autorskich płyt (analogowych i CD), kaset magnetofonowych i video z własnym repertuarem (w tym jedna we francuskiej wersji językowej). Na 2000 r. zapowiadane jest wydanie obszernego wyboru wierszy i piosenek wraz z płytą CD.
Stale publikuje w prasie, najczęściej jako felietonista, w „Czasie krakowskim” i w „Rzeczypospolitej (w dodatku kulturalnym Plus Minus). W dziale edukacyjnym Programu 1. Telewizji Polskiej realizuje cykliczny program poświęcony poezji, zatytułowany „Literatura według Długosza”. W podyplomowym Studiu Literacko – Artystycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego prowadzi tzw. warsztaty poetyckie.
Wg informatora biograficznego „Kto jest kim w Polsce” z 1993 r. o Leszku Długoszu czytamy m.in.: „(...) żonaty, dwóch synów, sposób spędzania wolnego czasu – nad wodą wśród zieleni; zainteresowania: ISTNIENIE – możliwości, granice...”
„Długosz ma (...) liczną i niezmienną
od lat wierną publiczność. Młodą, starszą, w średnim wieku, w wielkich miastach, na
prowincji. Czego w nim szukają i co w nim znajdują? Gdyby chcieć ją określić
najzwięźlej – poezja Długosza – czy to teksty piosenek, czy teksty nie śpiewane
– jest poezją akceptacji przemijania. Akceptacji przemijania – czyli życia po
prostu. Ze wszystkimi jego dramatami i nieuchronnościami – śmiercią i starością,
ale też z całym blaskiem jego jednorazowej urody, barwy chwili... (...)”
Elżbieta Morawiec „Dom Leszka Długosza” Tygodnik
Powszechny 1988
organizatorów koncertów prosimy o kontakt: dlugosz@ballada.pl
MOMENT POETIQUE (Leszek Długosz)
Chwila musiała być poetyczna
Przysłonięta rzęsami
- Na wieczornym horyzoncie, trzeba
By w przepaść nieba
Choć jedna spłynęła gwiazda
Dopiero wtedy – śliczna panienko
Pan poeta
Brał
Twą wzruszoną dłoń
- Z dłoni sztambuch
I wiersz w nim składał...
Dzisiaj
- O Lauro przy komputerze
W dżinsach Beatrycze
Przysłonięta rzęsami
O twarzy z malowideł Fra Angelica
Dzisiaj
Miast do sztambucha
Chcesz bym na pamiątkę
Na dyskietkę do komputera
Coś ci wpisał?...
Wierz mi – jak mało kiedy
Powiem poważnie
Dokładnie to co myślę
Trzeba, aby i w tych okolicznościach
- Przy podniebnej żegludze sputników
O Lauro nad pulpitem
W dżinsach Beatrycze
Trzeba aby świat umiał odczuć
By się nie przeliczył
(U licha, jakże mam to ująć
Nawet do dziesięciu lich!)
Trzeba aby umiał
Na swój sposób znaleźć
Jakiś swój dzisiejszy
„Moment poetique”
Inaczej?
- To będzie świat bez życia...
| Strona główna index | SLM "BALLADA" | ARTYŚCI | WYDARZENIA | OPPA |